23.10.2011
Dzisiaj minęła 12 rocznica naszego związku.

Wsuwam chleb posmarowany miodem. Słodka papka muska język, rozciera się na podniebieniu.

Muszę jechać do domu, do rodziców. Nie chce mi się, nie lubię jeździć autobusem, z tą całą chamowatą gównarzerią. Kiedy wysiadam, jestem zmęczona agresją, ubogim słownictwem i równie ubogą mentalnością.
Czy to normalność, czy tylko poza dla rówieśników wymuszona konformizmem?
Codziennie cieszy mnie mój wiek, brak obowiązku szkolnego, uczestnictwa w piekle szkoły.

A propos. Trafiłam na teleturniej konfrontujący dorosłych ludzi z wiedzą piątoklasistów. Bystre dzieciaki mają głowy nabite bzdurami.
Czy w dorosłym życiu przyda im się wiedza, czym jest zgłoska i że to synonim sylaby?
Czy nie praktyczniej byłoby się uczyć, jak żyć, żeby nie mieć depresji lub nerwicy? Albo - jak sobie radzić w związkach partnerskich, rodzinnych, przyjacielskich, sąsiedzkich. Albo - co ma mniej plastiku: pudełeczko od żółtego sera, czy foliowa torebka. I przede wszystkim - po co jesteśmy na tym świecie.
Wolalabym to wszystko wiedzieć, zamiast umiejętności rozwiązywania skomplikowanych równań matematycznych i chemicznych czy rozbierania zdania na części pierwsze. I tak nic już z tego nie pamiętam. Straciłam w szkolnej ławce tyle lat.
Włażę na Naszą klasę i oglądam współplemieniców niedoli. Też zmarnowali w szkole czas, skoro jedyne, czym mogą się pochwalić to zdjęcia ze ślubu, zdjęcia z wakacji i zdjęcia potomstwa. Koniecznie z obrzydliwą kanapo-tapetą w tle.

Odstaję. Może gdyby w szkole uczyli tego, co trzeba, byłabym wpasowanym elementem w puzzlach społeczeństwa.

dizajn by niewinna